Featured

Νίνα Κασιμάτη: Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα έσπασε το κέλυφος του αβγού του νεοφασισμού

By

on

Η Βουλευτής Συριζα Νίνα Κασιμάτη, θυμάται την νύχτα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την νύχτα που έστειλε μήνυμα ότι οι μέρες του συστήματος, όπως το γνωρίζαμε, ήταν μετρημένες.

Η 6η Δεκέμβρη δεν είναι η επέτειος του θανάτου, αλλά της δολοφονίας του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Αυτός, μετά από επίθεση με πλαστικό μπουκάλι νερού που ισχυρίζεται πως δέχθηκε το περιπολικό που οδηγούσε, πάρκαρε λίγο παραπάνω στη Χαριλάου Τρικούπη, κατέβηκε από το περιπολικό, κατηφόρισε την οδό χωρίς η πάχνη εκείνης της χειμωνιάτικης νύχτας να σταθεί ικανή να του παγώσει το αποφασισμένο βήμα ή τα δάχτυλα, έστριψε δεξιά, βρήκε τα ύποπτα… παιδιά στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, όπλισε το περίστροφό του και πυροβόλησε σε ευθεία βολή 2 -3 φορές “με ανθρωποκτόνο πρόθεση”, όπως αποφάνθηκε το δικαστήριο που τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη. Κι όποιον έπαιρνε ο χάρος. Πήρε τον Αλέξανδρο.

Κάποιοι κήνσορες σήμερα, 9 χρόνια μετά, δυστυχώς συνεχίζουν να παραχαράσσουν και να συγχέουν την Ιστορία, να αλλάζουν τις λέξεις που αντιστοιχούν στα γεγονότα, όπως πολλά συστημικά ΜΜΕ έκαναν εκείνες τις ημέρες, ακόμη και εκείνη την ώρα που το έφηβο σώμα ήταν ακόμη ζεστό στον Ευαγγελισμό και περίμενε τη μάνα που το είχε γεννήσει να έρθει, να το χαϊδέψει για τελευταία φορά. Είναι βέβαιον ότι οι αλλόγλωσσοι της αλήθειας θα εισπράξουν για άλλη μια φορά τη γεγενημένη, έτσι κι αλλιώς, απαξίωση της ελληνικής κοινωνίας που μπροστά στους νεκρούς της, ευτυχώς, ακόμη γονατίζει.

Εκείνο το σαββατόβραδο του Αγίου Νικολάου του 2008, που ων ουκ έστιν αριθμός Αλέξανδροι είχαν βγει για να γιορτάσουν με κάποιον φίλο τους Νικόλα, όπως ο Γρηγορόπουλος, εγώ με τον φίλο και σύντροφο από τον Νέο Αγωνιστή Αριστομένη Συγγελάκη είχα πάει σινεμά, στο Άστυ. Η ευμαρής επιφανειακά Αθήνα, εν αναμονή Πομπηία γενικώς και γι’ αυτό τραγική, ήταν στολισμένη για τα Χριστούγεννα και επικρατούσε κυκλοφοριακό κομφούζιο λόγω Σαββάτου που συνέπιπτε με μια γιορτή, όπου γιορτάζει το όνομά της η μισή Ελλάδα. Η ταινία που θα βλέπαμε ήταν το “Ανάμεσα στους τοίχους”, που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και πραγματευόταν την ψυχολογία μιας σχολικής τάξης, απαρτιζομένης κυρίως από παιδιά μεταναστών σε εργατική συνοικία του Παρισιού, μπροστά στην αδικία εναντίον ενός εφήβου συμμαθητή τους από τη διεύθυνση του σχολείου. Σύμπτωση; Μάλλον διαλεκτική της ιστορίας, αφού το καζάνι της πολυεπίπεδης κρίσης και κοινωνικής σύγκρουσης από καιρό έβραζε στην Ευρώπη. Η νεανική εξέγερση στα προάστια του Παρισιού που είχε προοικονομήσει στο “Μίσος” ο Ματιέ Κασοβίτς από το 1995 ήταν γεγονός στην αυγή του 21ου αιώνα. Και οι ευρωπαϊκοί λαοί – με προεξάρχοντα αυτόν της Γαλλίας – απέρριπταν με διαδοχικά δημοψηφίσματα το νεοφιλελεύθερο ευρωσύνταγμα το 2005, το οποίο όμως τώρα είχε επιστρέψει δριμύτερο, σε ελαφρώς διαφοροποιημένη εκδοχή, ως Συνθήκη της Λισαβόνας το 2008.

Στο τέλος της παράστασης βγήκαμε μαγκωμένοι, λόγω του έργου, στην Πλατεία Κοραή. Ήταν σα να βλέπαμε μπροστά μας τη λογική συνέχεια ζωντανά. Ένα αγγελοπουλικής αρτιότητας πλάνο σεκάνς, όπου η ίδια πόλη ήταν πια μια κάποια άλλη από αυτήν που είχαμε αφήσει πίσω μας, όταν δύο ώρες πριν εισερχόμασταν αμέριμνα και τρυφηλά στον κινηματογράφο. Οι δρόμοι είχαν ερημώσει, ο ουρανός ζωγραφιζόταν με μαύρο και πορτοκαλί, μύριζε παντού θάνατο, θειάφι και αδικία. Βλέπουμε στην Πανεπιστημίου ανάμεσα σε φλεγόμενα οδοφράγματα τον αείμνηστο σύντροφο Αντώνη Καρρά – φυσικα πάντα στο δρόμο ο Αντώνης να πιάνει το σφυγμό, και μάλιστα στα γεγονότα της μεθεπομένης, όπου οι μαθητές θα βγουν μαζικά στους δρόμους, θα τραβηχτούν και οι ιστορικές φωτογραφίες του χεριού του, που κρατούσε έναν κόκκινο φάκελο κι από το μανίκι του έτρεχε αίμα, αφού προστάτευε τα παιδιά από το ξύλο των ΜΑΤ με το βλέμμα και με το σώμα του.
Μας εξήγησε περίπου τι είχε συμβεί. Σκότωσαν έναν μαθητή στα Εξάρχεια. Τίποτα δεν ήταν ακόμη καθαρό, τα νέα κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα, κι από ένα τουίτ που τότε ακόμη έκανε ως μέσον τα πρώτα του κελαϊδίσματα. Φύγαμε και πήγαμε στη Νομική να μάθουμε περισσότερα, γιατί εκεί μαζευόταν πολύς κόσμος. Δε βγάλαμε άκρη. Ο Μένης αργότερα με συνόδευσε στο σπίτι μου, που όμως δε με χώραγε. Εκείνες τις ώρες άρχιζε ο Δεκέμβρης της νέας γενιάς που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ όσοι τον ζήσαμε. Όπου και “φιλήσυχος” να ήσουν, έβρισκες κρότου λάμψης στο μπαλκόνι σου – αληθινή ιστορία.

Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα έσπαγε το κέλυφος του αβγού του νεοφασισμού, που πλανιόταν σαν φάντασμα ξανά πάνω από την Ευρώπη και τη χώρα μας. Η αυθόρμητη έκρηξη της νέας γενιάς που σημαδευόταν στο κεφάλι και η σύγκρουση με τους καταστηματάρχες του κέντρου που έχαναν τις περιουσίες τους, εξεικόνιζε αφαιρετικά την απελπισία της υποθηκευμένης νιότης, της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς που θα ζούσε χειρότερα από τους γονείς της. Και η καιομένη βάτος, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της Πλατείας Συντάγματος, έστελνε το μήνυμα ότι οι μέρες του συστήματος, όπως το γνωρίζαμε, ήταν μετρημένες – αφού η χρεοκοπία ήταν ήδη εδώ.

Recommended for you

Ρώτα μας τι θες να μάθεις
Loading...