Τα Τουρκικά Παιχνίδια Και Η Προπαγάνδα Για Το Κυπριακό

Άρθρο του Χρήστου Η. Χαλαζιά

Όταν υπάρχει μια διαφορά γειτόνων και προσπαθούν να την λύσουν μεταξύ τους, προσφεύγοντας σε μια διαιτησία, ο καθένας παρουσιάζει τα στοιχεία του για να υπερασπιστεί το δίκιο του, κατά της διαδικασίας. Καταθέτουν το συμβόλαιο ιδιοκτησίας, το ιστορικό και τα αίτια των διαφορών, την νομολογία που ισχύει και φυσικά το ποινικό μητρώο μαζί με την κοινωνική συμπεριφορά στην περιοχή.
Όταν οι γείτονες και οι σύμμαχοι, που τόσο πολύ κόπτονται, για την λύση των διαφορών όπως και του Κυπριακού, μπορεί να γίνει μια αρχή, στην οποία μπορεί η χώρα μα, να βάλει στο τραπέζι όλα τα αναμφισβήτητα νομικά ιστορικά στοιχεία.
Ο αριθμός του πληθυσμού είναι 82% Ελληνοκύπριοι και το 18% Τουρκοκύπριοι. Η πανάρχαια και τεκμηριωμένη συνεχείς ιστορική ταυτότητα της ελληνικότητας, όπου η Οθωμανική κατοχή, και άλλοι κατακτητές που ήταν μια αισχρή παρένθεση στην ιστορία της Κύπρου. Οι «τίτλοι» που μπορεί να καταθέσει η Τουρκία, δεν είναι παρά η βάρβαρη κατοχή και η παράνομη εισβολή του 1974, κατακρατώντας παράνομα το βόρειο κομμάτι της, μέχρι σήμερα, και το είχε μετατρέψει σε κέντρο παρανομιών.
Μετά από την ιστορική πολιτιστική ταυτότητα καταθέτουν τα δεδικασμένα: οι σωρεία καταδίκες της Τουρκίας από τον Οργανισμό Ενωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας, για καταπάτησε ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Λογοκρισία, των μέσων ενημέρωσης, τις αποφάσεις για τους αγνοούμενους Κύπριους πολίτες του 1974 και τις παραβιάσεις των συνόρων.

att-2
Το ποινικό μητρώο του αντιδίκου που καταγράφει, τις πιο ανατριχιαστικές πράξεις, τις γενοκτονίες των Ελλήνων στον Πόντο, στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη, της Κύπρου, των Αρμενίων και μέχρι σήμερα των Κούρδων. Τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Τούρκων πολιτών που μέσα σε ελάχιστες μέρες απέλυσε πάνω από 100.000 δημοσίους υπαλλήλους, δασκάλους, φυλακίζοντας στρατιωτικούς, δημοσιογράφους και πολιτικούς του αντιπάλους. Όλες οι πράξεις έχουν καταδικαστεί από τους Διεθνής Οργανισμούς.
Παρουσιάζοντας τη διεθνή νομολογία και τις αποφάσεις αυτών των οργανισμών που έχουν στηλιτευτεί οι εχθρικές πράξεις και τις «υπεξαιρέσεις» ξένων περιοχών από το γείτονα. Στη δεκαετία του 1990 για αν επιβληθεί το διεθνές δίκαιο και να αποκατασταθεί η κατάσταση στο Κουβέιτ κινητοποιήθηκαν όλοι οι οργανισμοί για να βομβαρδίσουν το Ιράκ. Πρόσφατα, οι «μεγάλοι» αναγνώρισαν τα δικαιώματα των Βαλτικών χωρών και το σεβασμό των ανθρωπίνων και εθνικών δικαιωμάτων παραβιάζοντας τον όρο της πλειοψηφίας. Πως μπορεί η διεθνής «Θέμις» να είναι ακριβή και ακριβής στο Κουβέιτ, το Κόσσοβο, και στο βαλτικό λάδι, φτηνή και φτενή στο κυπριακό ξύδι;
Κάποιους φοβικοί ρεαλιστές, θα μας πούνε, δεν μπορούμε να αγνοούμε την σημερινή πραγματικότητα, και τα ατού που διαθέτει ο γείτονας. Ήγουν το γεωοικονομικό και γεωγραφικό χάρτη, τη στρατιωτική υπεροπλία και τον πληθυσμιακό όγκο της. Και το βασικό πλεονέκτημα, τη θέση που έχει στην καρδιά για την τσέπη των «μεγάλων» υποστηρικτών της. Πράγμα που τους κάνει να κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα, της παράνομης κατοχής της βορείου Κύπρου, και στο ότι έχουν μετατρέψει μια περιοχή σε κέντρο εμπορίας ναρκωτικών, πορνείας, ξέπλυμα χρήματος από όλα τα μέρη του πλανήτη.
Οι «μεγάλοι» όμως έχουν βάλει «αμέτι μουχαμέτι» να λύσουν το κυπριακό που τους ενοχλεί σαν πρόκα στο σκερπάνι τους. Αυτή ακριβώς η «πρεμούρα» τους αποτελεί μαζί με όλο το νομικό οπλοστάσιο «ατού για εμάς – όχι να ενδίδουμε άπραγη στις πιέσεις τους, αλλά αντίθετα να τους πιέζουμε εμείς για να πιέζουν αυτοί τον αντίδικο. Αφού αυτός εκμεταλλεύεται ασύστολα όλες τις ευκαιρίες και συγκυρίες . Δεν θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε με φοβία και απειλές, αλλά ψύχραιμε να κάνουμε χρήση των πραγματικών στοιχείων και γεγονότων .
Πως είναι δυνατόν να προσερχόμαστε σε όπια συζήτηση χωρίς απόλυτη αξιοποίηση όλου του δικού μας οπλοστασίου, πραγματικού νομικού και ιστορικού;
Πως είναι δυνατόν, να μην μιλάμε για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει διαχρονικά σε βάρος του ελληνισμού, και να τον αφήνουμε να παραγράφει τα όποια εγκλήματά της στο όνομα της όποιας λύσεις;
Πως μπορούμε να συμβιβαστούμε σε απαιτήσεις του γείτονα και να αμφισβητεί ή να διεκδικεί περιοχές που έχουν επιδικαστεί στην Ελλάδα μέσα από τους αγώνες και την διαδρομή των αιώνων ιστορίας , αλλά και των διεθνών συνθηκών ακλόνητου κύρους;
Πως είναι δυνατόν ν’ αγνοούνται – από τους «μεγάλους» – οι έννομες προθέσεις του αντιδίκου, όταν μάλιστα έχουν εκδηλωθεί αδίστακτα και ακατανόητα, με έργα και λόγια: οι επεκτατικές και αρπακτικές προθέσεις του για την Κύπρο, το Αιγαίο και τελευταία τη Θράκη, που την ικανοποίησή τους προετοιμάζει συστηματικά με τις προκλητικές κινήσεις της.
Είναι δυνατόν να μην έχουμε, κατανοήσει τόσα χρόνια την τουρκική πολιτική τακτική, να ζητά δέκα πράγματα για να κερδίσει το δυο, για να ξαναζητήσει πάλι δέκα και να κερδίζει τα δυο, και πάει λέγοντας, κλαίγοντας, κλέβοντας για να αποκτήσει περισσότερα.
Πως νοείται ν’ ανεχόμαστε τα ακραία, προπαγανδιστικά – συκοφαντικά φληναφήματα της Τουρκίας για «καταπάτηση των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης» Με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης θα έπρεπε στην Κωνσταντινούπολη να είναι 246.000 Έλληνες σήμερα είναι 2500, μετά τα γεγονότα του 1955, και στη Θράκη 80.000 μουσουλμάνοι, ενώ σήμερα έχουμε 250.000 μουσουλμάνους, ενώ στην Ίμβρο και Τένεδος μια οικογένεια. Η πιο χαρακτηριστική παραβίαση της συνθήκης της Λωζάννης.

tourk
Πως είναι δυνατόν να εννοούν δική μας και ξένοι ότι καμιά «προκάτ» λύση δεν είναι βιώσιμη όταν στηρίζεται στον εκβιασμό, στον παραλογισμό και στην αδικία, όταν καταπατά τα δικαιώματα των λαών, αγνοεί τα εναντίον τους εγκλήματα και να επιβραβεύει τη βία και την απάτη; Τέτοιες λύσεις όχι μόνο ειρήνη δεν φέρνουν , αλλά πλαστουργούν θρυαλλίδες που αργά ή γρήγορα, πυρπολούν «ειρηνευτές» και «ειρηνευμένους». Σίγουρα το Κυπριακό αποτελεί, όπως λένε «γόρδιος Δεσμός» που πρέπει να λυθεί. Ο παλιός λύθηκε με το σπαθί του Μ. Αλεξάνδρου. Αν ο σημερινός «λυθεί» με το γιαταγάνι κάποιου Ερντογάν η μελλοντικού Νταβούτογλου, θα κοπεί μαζί του, όχι μόνο το δικό μας κεφάλι, αλλά και η ισορροπία σ’ όλη την Ανατολική Μεσόγειο.
Η μόνη δίκαιη λύση είναι οι «μεγάλοι» να δουλέψουν ψύχραιμα χωρίς φαμφάρες για την ενότητα της Κύπρου, μακριά από τα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα τους, να στηριχτούν τα δικαιώματα του κυπριακός λαός και η σταθερότητα στην περιοχή. Χωρίς να επιβραβεύεται η βία και η παράνομη κατοχή εδαφών.