Η ελπίδα ήρθε… Βρίσκεται στα μάτια των προσφύγων

ελπίδα

Η ελπίδα ήρθε… Βρίσκεται στα μάτια των προσφύγων

Τον περασμένο Ιανουάριο ο Σύριζα κατέβηκε στις εκλογές με το γνωστό πλέον σύνθημα ”Η ελπίδα έρχεται” μεσολάβησαν πολλά από τότε. Μια έμμεση συμφωνία, ένα δημοψήφισμα, ξανά εκλογές και τελικά ένα μνημόνιο ή μια ”συμφωνία” με τους θεσμούς όπως προτίμησαν να το ονομάσουν.

Η κοινωνία σε αυτό το διάστημα δοκιμάστηκε πολλές φορές, μέρος της ευθύνης φυσικά βαραίνει και την ίδια αφού για ακόμη μια φορά αναζήτησε την σωτηρία άνωθεν.

Μετά τις νικηφόρες εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου οι Έλληνες άρχισαν να έρχονται αντιμέτωποι με το προσφυγικό δράμα που πια κανείς δεν μπορούσε να κρύψει κάτω από το χαλί.

Στα έξι αυτά χρόνια καταλάβαμε πως δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”. Απλά έξι χρόνια έβλεπες τα πάντα γύρω σου να μαραίνονται. Και εσύ έπρεπε να μείνεις ανθισμένος. Μερικές φορές τα κατάφερνες κάποιες άλλες όχι. Έπρεπε να μείνεις όρθιος και να δίνεις κουράγιο εσύ στους δικούς σου ανθρώπους. Να λες δεν πειράζει θα τη βρούμε την άκρη. Να λες θα τα καταφέρουμε. Και κάποιες φορές όντως να τα καταφέρνατε. Κάποιες άλλες φορές όμως τους έβλεπες να πεθαίνουν. Ηθικά, πνευματικά, σωματικά και πέθαινες κι εσύ σιωπηλά. Και ανακαλούσες στη θύμηση σου όμορφες και άγριες στιγμές τότε που ακόμα όλα συνεχίζονταν και έλεγες έχουμε ένα μπούσουλα και θα τα καταφέρουμε. Κάποιες άλλες φορές βέβαια τους έβλεπες χλωμούς σα φαντάσματα και απογοητευόσουν κι εσύ. Και η ζωντάνια χανόταν και μαζί της όλες οι αξίες που μπορούσαν να σε κρατήσουν ξύπνιο και ζωντανό. Και στη καθημερινότητα σου έπρεπε να προσποιηθείς πως τίποτα δεν συνέβη πως όλα είναι καλά και να συνεχίσεις. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση” απλά ανέδειξε συνολικά τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Σε οικονομικό, σε πολιτικό, σε διαπροσωπικό επίπεδο.

Έτσι εκεί που η αποδοχή της ήττας και της κατάθλιψης γινόταν ολοένα και εντονότερη στην καθημερινότητα της κοινωνικής μας ζωής, ειδικότερα μετά το δημοψήφισμα και πως αυτό χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήρθαν αυτοί που έχασαν τα πάντα. Να δημιουργήσουν την ελπίδα.

Η ελπίδα είναι εδώ… Είναι στα μάτια των προσφύγων, είναι η δίψα για ζωή και για μια καινούργια αρχή. Όσες φορές έχουμε κατέβει στο Λιμάνι δεν έχουμε συναντήσει έναν άνθρωπο που το βλέμμα του να προδίσει φόβο και δεν μιλάμε μόνο για τα μικρά παιδιά που έχουν άγνοια κινδύνου λόγο της ηλικίας τους. Αλλά και για ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Στα μάτια του βλέπουμε ελπίδα, βλέπουμε ζεστασιά και ανυπομονησία για την έναρξη μιας νέας ζωής.

Γι’ αυτό μάλλον κάποιοι μισούν τους πρόσφυγες γιατί στα μάτια τους δεν βλέπουν φόβο. Σήμερα στην Ειδομένη πρόσφυγες ξεκινούν απεργία πείνας. Η απεργία πείνας είναι μια βαθιά πολιτικά πράξη. Θέτεις το σώμα σου σαν τελευταίο οχυρό για να πετύχεις το σκοπό σου. Πολλοί θα βιαστούν να μιλήσουν για μια πράξη απελπισίας. Όχι φίλοι μου, η απεργία πείνας είναι η αποκορύφωση της ελπίδας, ξέρεις πως έχει δίκιο κι προσπαθείς να το πετύχεις βάζοντας ενέχυρο την ίδια σου τη ζωή.

Η αλληλεγγύη που έδειξαν και δείχνουν εκατομμύρια πολίτες της χώρας είναι η ελπίδα που μας έκλεψαν και τώρα την ανακτούμε μέσα από τη συμπαράσταση στους πρόσφυγες. Όχι με όρους ελεημοσύνης αλλά με βαθιά συνείδηση πως στα μάτια τους βλέπουμε το δικό μας μέλλον. Άλλωστε πέρασε ο καιρός που γίνονταν πράγματα για τους πρόσφυγες τώρα γίνονται πράγματα με τους πρόσφυγες. Ζούμε μαζί και πολεμάμε μαζί. Όπως ακριβώς θέλουμε να γεννήσουμε και την ελπίδα της επόμενης μέρας μαζί…

Λένε ότι μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις. Ορίστε λοιπόν πρόσφυγες στην Ειδομένη εκεί που φυλακίστηκε ο χρόνος βλέπουν ταινία. Είπατε κάτι για ελπίδα;

ελπίδα