Γιώργος Μεντζελίδης: Ο τρίτος δρόμος του τρίτου πόλου

Γιώργος Μεντζελίδης: Ο τρίτος δρόμος

Γιώργος Μεντζελίδης: Ο τρίτος δρόμος του τρίτου πόλου 

Μήπως αυτοί που μέμφονται την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για ερωτοτροπία με τον Τσίπρα των Καμμένων αλλά και των «αριστερών» ιδεοληπτικών ολετήρων στην ουσία την εξωθούν σε μία άνευ όρων συνεργασία με τον Μητσοτάκη των ανάλγητων και κυνικών Αδωνιδοβορίδηδων ;

Υποβάλλω και εγώ το ερώτημα χωρίς καμία πολεμική διάθεση με κανέναν. Πάντως αυτός ο προβληματισμός, που δεν θα τον ακούσετε βέβαια στα καφέ της πληγωμένης μεσοαστικής τάξης αλλά κυρίως στις μικροαστικές και λαϊκές συνοικίες, είναι τελευταία στα χείλη όλων όσων δεν παροικούν τη νέα (;), την υπό ανοικοδόμηση Ιερουσαλήμ της συλλογικής (;) εξουσίας και δεν συναγελάζονται με πεπαλαιωμένους και ανανήψαντες κομματικούς αστέρες ή ακόμη και με πολιτικά μειράκια θεματοφύλακες των παραδοσιακών αλλά και νεότευκτων οφικίων.

Τελικά φαίνεται ότι η πολιτική φιληδονία, ο διακαής πόθος και η σφοδρή επιθυμία για διαρκή επαφή με την εξουσία, δεν είναι το επίκτητο αποκλειστικό χαρακτηριστικό μόνο μιας θλιβερής «αριστερής» δράκας χαμένης στη μετάφραση της εθνικής πραγματικότητας αλλά παραμένει ημιθανής αλλά άσβεστη και στους κοινωνικά και πολιτικά αποστεωμένους και απαξιωμένους θύλακες που και πάλι ορέγονται θώκους και αξιώματα ερήμην της κοινωνίας που περιδινείται σε όνειρα ανεξύπνητα…

Φαίνεται πως είναι έτοιμοι να χρίσουν νέο πρίγκιπα της Κόλασης που ζούμε. Να ακολουθήσουν, ένα νέο Ασμοδαίο που θα στρέψει τις λεγεώνες των πολιτικών δαιμόνων ενάντια σε μια κοινωνία δύσπιστων, νωχελικών και προδομένων αρκεί αυτοί να μη περάσουν οριστικά στα αζήτητα της πολιτικής ιστορίας, σε ένα «στοκ εξουσίας» που όζει αφού σήπεται και αποσυντίθεται βασανιστικά.

Υπάρχει όμως μια άλλη πολιτική ατραπός. Ένας δρόμος – πρόκληση που δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι μια πορεία ασκητική και βασανιστική, πορεία που όλοι και όλα θα βρίσκονται υπό καθεστώς διαρκούς κρίσης και αμφισβήτησης μέχρι το τέρμα, μέχρι το νέο

και ζητούμενο πολιτικό υποκείμενο να αποκτήσει πραγματική κοινωνική αποδοχή.

Τελικά το νέο πολιτικό εγχείρημα στην κεντροαριστερά θα είναι άνευ περιεχομένου, παντελώς άνευρο, κοινωνικά απόμακρο και νεοκαθεστωτικό εάν εγκλωβιστεί στη λογική του ανηλεούς πολιτικού φατριασμού και της ίντριγκας. Της μάχης σώμα με σώμα όσων γηρασμένων ή και νεοφυών αυλικών συνωθούνται στις αυλές των διεκδικητών μιας «παλαιικού τύπου ηγεσίας» χωρίς κοινωνικό έρεισμα αλλά και βούληση, όχι για άτιμους πολιτικούς και ιδεολογικούς συγκερασμούς, αλλά για ακύρωση των όρων της πολιτικής και κοινωνικής παθογένειας… .

Καιρός είναι να απαλλαγεί το σύνολο του κεντροαριστερού, προοδευτικού, μεταρρυθμιστικού , δημοκρατικού πολιτικού φάσματος από τη λογική των επικολλήσεων, προσκολλήσεων και κυρίως των μεταλλάξεων και οβιδιακών μεταμορφώσεων που τόσο ακριβά πλήρωσε στο πρόσφατο, και όχι μόνο, παρελθόν. Μια νέα πολιτική MagnaMoralia είναι και πάλι το ζητούμενο.