Δείτε τι έγινε στη μεγάλη τελετή των Όσκαρ

Όσκαρ

Δείτε τι έγινε στη μεγάλη τελετή των Όσκαρ

τος έγινε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στα Όσκαρ, στη μοντέρνα εκδοχή τους τελοσπάντων. Έγιναν επίσης πολλά πράγματα που συμβαίνουν σπάνια, αλλά έγινε και κάτι αληθινά μοναδικό: Τα τελικά αποτελέσματα ήταν πολύ κοντινά. Είμαι σίγουρος. Δηλαδή πάρα πολύ κοντινά, δεν αστειεύομαι.
Η Ακαδημία δεν μας λέει ποτέ πόσοι ψήφισαν το κάθε τι, αλλά μη γελιόμαστε. Ξέραμε έτσι κι αλλιώς ότι η φετινή απονομή είχε την ιδιαιτερότητα του αβέβαιου Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας (που δε συμβαίνει σχεδόν ποτέ) αλλά τα αποτελέσματα και το πώς διαμορφώθηκαν δείχνουν ακόμα πιο πολύ προς τα εκεί.
Οι μεγάλες οσκαρικές πρεμιέρες είναι στα κανάλια Novacinema. Οι ταινίες που θα προβληθούν στα κανάλια Novacinema, σε Α’ τηλεοπτική προβολή, ένα χρόνο πριν προβληθούν σε οποιοδήποτε άλλο κανάλι, συγκέντρωσαν τις περισσότερες υποψηφιότητες! Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται τα πολυσυζητημένα ‘The Revenant’, ‘Room’, ‘Spotlight’, ‘Mad Max: Fury Road’, ‘Carol’, ‘Joy’, ‘Brooklyn’, ‘Bridge of spies’, ‘Creed’, ‘The Martian’ κ.ά. Μάλιστα, θα μπορεί κανείς να τις δει live ή On Demand και στο tablet, laptop ή smartphone μέσω του Nova GO χωρίς καμία πρόσθετη χρέωση.
Σκέψου αυτό, σαν σε επικεφαλίδες:
Το “Spotlight”, το καλό δημοσιογραφικό δράμα για μια ομάδα ρεπόρτερ που ξεσκεπάζει ένα σεξουαλικό σκάνδαλο της καθολικής εκκλησίας, κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Πέραν αυτού κέρδισε μόλις ένα Όσκαρ, το Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Δύο Όσκαρ σύνολο. Για την Καλύτερη Ταινία. Τόσο λίγα βραβεία Καλύτερη Ταινία έχει να πάρει από το 1952, τότε που τα Όσκαρ απένειμαν τρία βραβεία, δυο σαλατιέρες κι ένα σετ μαχαιροπήρουνα, ο Κρις Ροκ ήταν ακόμα αγέννητος και το sci-fi έμοιαζε έτσι.
Δεν σου αρκεί αυτό; Το άλλο φιλμ που έπαιζε γερά για να πάρει καλύτερη ταινία, το “Big Short” αρκέστηκε στο Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.
Και το τρίτο; Το “Revenant” πήρε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το Α’ Ανδρικού Ρόλου αλλά έχασε όχι μόνο το μεγάλο βραβείο, μα και σχεδόν όλα τα τεχνικά για τα οποία ήταν υποψήφιο. Δηλαδή όλα.

Και όλες αυτές οι πρεστιζάτες ταινίες ξέρετε τι δεν κέρδισαν; Τα περισσότερα Όσκαρ της βραδιάς, ναι. Τα περισσότερα Όσκαρ, 6 το σύνολο, τα πήρε το “Mad Max: Fury Road”, που είναι μακράν η σημαντικότερη ταινία της χρονιάς, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας ποταμός από πάρα πολύ κουλ Αυστραλούς που ευχαριστούσαν ο ένας μετά τον άλλον τον Τζρτζ Μίλερ. (Τον ευχαριστούσα κι εγώ από μέσα μου.)
Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα η τριπλέτα βραβείων Ταινία / Σκηνοθεσίας / Μοντάζ, που συνήθως το ένα αποτελεί προπομπό του άλλου και πολύ συχνά ταυτίζονται έστω τα 2 εκ των 3, φέτος έσπασε στα τρία, πηγαίνοντας στα “Spotlight” / “Revenant” / “Mad Max” αντίστοιχα. Αυτό έχει να συμβεί από το 1981.
Με όλα αυτά θέλω να πω πως, huh, κοίτα να δεις, φέτος τα Όσκαρ μας έκαναν να γουρλώσουμε τα μάτια μερικές φορές. Όταν ανακοινώθηκε το “Spotlight” ως Καλύτερη Ταινία έκανα όντως “ωωω”. Στην εποχή των αμέτρητων βραβείων προπομπών, είχαμε μια χρονιά που κουβάλαγε ένα σεβαστό αριθμό γερών εκπλήξεων.

Ο ΛΙΟ ΔΕΝ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΗ

Υπάρχει κάτι το τρομερά αμήχανο, και ελαφρώς στενάχωρο κιόλας, στο πώς βλέπεις μερικές φορές ένα ολόκληρο storyline, έναν έτοιμο λόγο, μια ολόκληρη κορύφωση ζωής, να χάνεται μπροστά στα μάτια σου. Υπήρξαν τουλάχιστον δύο σημεία στη διάρκεια της αποψινής απονομής που νιώσαμε έτσι.
Όλα ας πούμε ήταν έτοιμα για τον Συλβέστερ Σταλόνε, το standing ovation το είχαμε δεδομένο, εξηγούσαμε στους φίλους μας ότι όχι, δεν σε δουλεύω, όντως είναι φαβορί ο Σταλόνε, θυμόμασταν τις συγκινητικές στιγμές του “Creed” και μετά θυμόμασταν τις σκηνές του “Rocky” και μετά όλη την καριέρα ενός εκ των Μεγάλων Σταρ του Χόλιγουντ, και τελοσπάντων όλα αυτά κάπως θα έβγαζαν νόημα όταν ο Σλάι θα ανέβαινε να πάρει το Όσκαρ του, αλλά το Όσκαρ το πήρε ο Μαρκ Ράιλανς για το “Bridge of Spies” (όπου ήταν εξαιρετικός) και μείναμε όλοι με τη στεναχώρια. Ίσως στο “Creed 2” ο Σταλόνε ξαναπροταθεί, αυτή τη φορά μαζί με τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν.
Λίγο πιο μετά, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ εισήγαγε τη Lady Gaga η οποία θα τραγούδαγε το υποψήφιο για Όσκαρ τραγούδι της για τα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων. Η Gaga έδωσε μια τυπικά δυνατή ερμηνεία, ανέβασε και στη σκηνή θύματα επιθέσεων, θα αφιέρωνε και το Όσκαρ στην Kesha που τραβάει τα όλο και πιο γνωστά της ζόρια με τον Dr. Luke και τη Sony, και τελοσπάντων κι εδώ έτοιμο το είχες το πακετάκι. Αντ’αυτού το Όσκαρ Τραγουδιού το πήρε το “Writing’s on the Wall” του Σαμ Σμιθ για το “Spectre”, ένα τραγούδι που έχω πια την αίσθηση πως αρέσει μόνο σε εμένα σε όλο το σύμπαν και απλά έχω αυτή την ως τώρα άγνωστη ικανότητα να το κάνω να κερδίζει μυστηριωδώς βραβεία.

 

Τελοσπάντων με όλα αυτά θέλω να πω ότι όσο κι αν κάτι είναι ή μοιάζει προβλέψιμο και τηλεγραφημένο, η στιγμή που όντως συμβαίνει είναι πάντα ξεχωριστή γιατί κοίτα, κάποιες φορές δεν έρχεται ποτέ. Κι έτσι ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο όντως κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Και ανέβηκε στη σκηνή και όλο το θέατρο τον χειροκροτούσε όρθιο και εδώ στο γραφείο σταματήσαμε για μια στιγμή να μιλάμε, όλοι μας, ό,τι κι αν κάναμε, για να δούμε τη στιγμή, και η Κέιτ Γουίνσλετ τον κοιτούσε με τη λατρεία που κοιτάς τον καλύτερό σου φίλο όταν πετυχαίνει τον πιο κουλ στόχο που είχε βάλει για τη ζωή του όταν ήσασταν 8 χρονών και όλα έμοιαζαν τέλεια και υποσχόμενα και γεμάτα ενθουσιασμό.

Στο λόγο του ο ΝτιΚάπριο θέλησε να χρησιμοποιήσει τη στιγμή για να μιλήσει για την κλιματική αλλαγή, κλείνοντας με τη φράση “Ας μην θεωρούμε αυτό τον πλανήτη δεδομένο. Εγώ δεν παίρνω ούτε την αποψινή βραδιά για δεδομένη.”

ΤO ΜΕΓΑΛO ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑ

Θα ήταν απλά υπέροχο αν η Κέι Γουίνσλετ κέρδιζε Όσκαρ την ίδια βραδιά που έπαιρνε και το πρώτο δικό του ο Λίο, γιατί οι δυο τους παραμένουν τόσο κοντινοί φίλοι από τον “Τιτανικό” κι έπειτα. Και να μας κάνει την χάρη το “As Good As It Gets” αλλά εκείνη τη χρονιά κι εγώ σε αυτούς τους δύο θα τα έδινα
Δεν πειράζει βέβαια, γιατί το Όσκαρ Β’ Γυναικείου το πήρε η Αλίσια Βικάντερ και δεν τρελάθηκα κιόλας που θα γκρινιάξω για οτιδήποτε καλό συνέβη στην Αλίσια Βικάντερ, ακόμα κι αν κέρδισε την Ρούνεϊ Μάρα για να το καταφέρει. Η Ρούνεϊ Μάρα εξάλλου είναι η καλύτερη όλων των εποχών οπότε δεν χρειάζεται Όσκαρ και τέτοια. Όποτε την έδειχνε η κάμερα στη διάρκεια της βραδιάς έμοιαζε να χαίρεται για τους πάντες, λες και δεν ήταν ηττημένη. (Επειδή, φυσικά, δεν είναι ηττημένη.)
Η Βικάντερ κέρδισε για το “Danish Girl”, κλειδώνοντας μια κατηγορία που συχνά κρύβει εκπλήξεις. Άλλες μεγάλες κατηγορίες που πήγαν εκεί που περιμέναμε:
*Α’ Γυναικείος για την Μπρι Λάρσον στο “Room”. Εννοείται στηρίζουμε όλα τα Όσκαρ για ανθρώπους που έχουν περάσει από το ένδοξο “Community”. Μετράμε τα Όσκαρ μας πλέον, μετά το Σεναρίου του Τζιμ Ρας πριν μερικά χρόνια. Η Λάρσον ειναι εκπληκτική στo “Room”, μια αληθινή ερμηνεία κι όχι συλλογή οσκαρικών αντιδράσεων. Έδωσε και ωραία ευχαριστήρια ομιλία, ευχαρίστησε μέχρι εμένα κι εσένα. Όχι, όντως, μας ευχαρίστησε. Στο τέλος είναι.

Άλλες διακρίσεις

*Πρωτότυπο Σενάριο για το “Spotlight” και Διασκευασμένο Σενάριο για το “Big Short”. Ακριβώς το είδος των ντεμί μεγέθους αλλά έξυπνων και πρεστίζ ταινιών που κερδίζουν αυτή την κατηγορία. Ο Άνταμ ΜακΚέι, που κέρδισε για το “Big Short”, τα έβαλε με τις μεγάλες τράπεζες, δίνοντας ουσιαστικά τον τόνο για μια βραδιά που ήταν γεμάτη με πολιτικοκοινωνικά φορτισμένες ομιλίες και context.
*Ξενόγλωσσο για το “Son of Saul” του Λάζλο Νέμες, ο οποίος σε 2 χρόνια από σήμερα θα έχει γυρίσει ταινία στο Χόλιγουντ που θα διαγωνίζεται για 7 Όσκαρ, και θα κερδίσει 3: Μοντάζ, Φωτογραφίας και Α’ Ανδρικού Ρόλου.
*Ντοκιμαντέρ για το “Amy”, το κατά τόπους σπαρακτικό ντοκιμαντέρ του Ασίφ Καπάντια, ο οποίος έχει γυρίσει το μεγαλειώδες “Senna”. Τσεκάρετε οπωσδήποτε από την κατηγορία το “Look of Silence”, ένα από αυτά τα έργα που προσωπικά θα ένιωθα άβολα αν το κέρδισε ποτέ και σε οτιδήποτε.
*Κινουμένων σχεδίων για το “”Inside Out”. Ίσως η καλύτερη ταινία που έχει κάνει ποτέ η Pixar. Εντελώς το ληστέψανε στην κατηγορία Σεναρίου.
*Μουσικής για τον Έννιο Μορικόνε με το “Hateful Eight”. Κι αυτός πρώτη φορά το κερδίσει και γίνεται ο γηραιότερος νικητής ever.

πηγή: oneman.gr